Það er buin að vera einhver leti í mér síðustu daga, hvað varðar dagbókarskrif. Annars fer öll mín orka í ritgerðasmíð þessa dagana, já og að þola hitann. Fjalari líður betur og betur í leikskólanum og vill helst ekki koma heim þegar hann er sóttur. Annars breytust morgnarnir lítillega síðasta mánudag. Frá því Fjalar Hrafn byrjaði á Møllelængens Børnehave höfum við alltaf byrjað á því að fara með Auði Ísold í leikskólann, komið svo heim aftur, skilað hjólinu og hjólavagninum, og labbað að rútunni þar sem við biðum þar til hún legði af stað, þó eftir að hafa farið inn á leikskólann til að pissa. Þetta þýddi að ég var ekki kominn upp í skóla fyrr en rúmlega hálf tíu. Nú hinsvegar er Auður Ísold sett aftan á hjólið og Fjalar Hrafn labbar svo með okkur að leikskólanum sínum, þar sem hann er skilin eftir og við Auður Isold hjólum svo yfir á Svanereden. Þetta þýðir tvennt. Fyrsta er að ég er kominn í skólann rétt um níu og það seinna er að cykelanhængeren (í. hjólavagninn) hefur misst tilgang sinn. Hann var keyptur fyrir ári síðan til þess að auðvelda mér (já og stundum Védísi) það verk að koma börnunum í leikskólann. Nú stendur hann bara óhreyfður og mun gera í óákveðin tíma. Hugmynd hefur komið upp um að selja hann hæstbjóðanda og kaupa Cristiania-cykel í staðinn.
Védís er þessa stundina að vinna sinn síðasta laugardag hjá Post-Danmark. Þá eru einungis 5 virkir dagar eftir og svo verða hennar tengslum við Post-Danmark formlega slitið næstkomandi föstudag. Það þýðir að það styttist óðum í fyrsta skóladaginn hjá henni.
Þórir
