Fór til Chicago á föstudaginn og kom heim í gærmorgun. Upphaflega átti ég að fara á fimmtudagsmorguninn og var reyndar kominn á flugvöllinn ásamt Árósar-Dísu og við búin að bíða í biðröð í 75 mín. þegar mér var meinaður aðgangur vegna non-machine readable vegabréfs. Því fór Dísa ein til Chicago og ég fór grátandi heim. Þó allt virtist vonlaust ákvað ég þó að reyna við Bandaríska sendiráðið í Kaupmannahöfn. Ef nokkuð vesen: myndatöku, umsóknareyðublaðafyllerí, fingrafaragjöf og 600 króna borgun fékk ég visa til Bandaríkjanna klukkan 14:00 á fimmtudaginn, 7 tímum eftir að hafa verið meinað að fljúga. Visað gildir í 10 ár, þó svo vegabréfið mitt renni út á næsta ári. Eftir að hafa reddað vegabréfinu var næst að breyta miðanum. Gekk það áfallalaust og klukkan 15:00 var allt komið í höfn og ég tilbúinn að fara til Chicago. Í Chicago, eða nánar tiltekið Evanston, búa Dr. Kári Ragnarsson og Dr. Bridget Tanner. Þau giftu sig á laugardaginn.
Grípum niðrí samtali mínu (hér eftir kallaður ÞÓ) við vegabréfaskoðunarmanninn (hér eftir kallaður USA) á O'Hare flugvellinum í Chicago (lausleg þýðing í boði Købstædernes Forsikring):
USA: Hvað ands.... vilt þú til Bandaríkjanna?
ÞÓ: Er á leið í brúðkaup hjá íslenskum vini mínum og bandarískrar unnustu hans.
USA: Ertu með boðskortið?
ÞÓ: Nei!
USA: Ætlar þú bara að vera boðflenna [innskot þýðanda:] og éta og drekka alla undir borðið?
ÞÓ: Nei, mér var boðið.
USA: Ætlar þú að halda ræðu í brúðkaupinu?
ÞÓ: Nei!
USA: Vinstri vísifingur á skanna!... Hægri vísifingur á skanna! ... Horfðu framan í myndavélina!
ÞÓ: Takk fyrir.
Þórir
